Hanna Tadesse (48) weet hoe het voelt om niet gezien te zijn. Jarenlang leefde ze met haar drie kinderen in Koshe, de grootste vuilnisbelt van Addis Ababa. Ze ontsnapte aan deze onmenselijke omstandigheden en runt nu een bakkerij buiten Koshe. Toch is dat niet het verhaal waarmee ze wil eindigen. “God zag mij wel, altijd en nog steeds.”
Haar huis in Koshe was een tent van plastic zeilen. Voor die plek tussen het afval, de modder en de stank betaalde ze elke maand 2.000 birr (omgerekend zo’n 11 euro). “Daar leefde mijn gezin, samen met vijfduizend andere mensen”, vertelt Hanna. “Maar we hadden geen andere keuze.”
De angst regeerde in haar leven. Elke nacht zocht ze tussen het afval, op zoek naar iets dat geld kon opleveren, maar vaak werd ze beroofd. Wat overbleef, was nauwelijks genoeg om haar drie kinderen te voeden. “Dat leven brak me”, zegt ze geëmotioneerd. “Niet alleen lichamelijk, maar ook vanbinnen.” Ze voelde zich geen mens meer.
Woordeloos gebed
Het dieptepunt kwam toen haar zoontje ernstig ziek werd. Hanna had geen geld voor een doktersbezoek. Dat een onbekende weldoener de behandeling betaalde en dat haar kind weer herstelde, ziet ze nog steeds als een keerpunt. “Ik wist: als ik hier in Koshe blijf, raak ik mijn kinderen kwijt.” In die angst bleef één ding overeind: haar geloof. “Ik bad. Soms zonder woorden. Maar ik hield me vast aan God.”
Via haar kinderen kwam Hanna in contact met een onderwijsproject en kreeg ze begeleiding. Ze kon een training volgen door ondersteuning van HIDO, een partnerorganisatie van Woord en Daad. Stap voor stap groeide haar vertrouwen. In zichzelf, maar vooral in God. “Ik voelde: Hij is mij niet vergeten.”
Vandaag woont Hanna niet langer op de vuilnisbelt. Ze huurt een schoon huis voor 6.000 birr, pakweg 30 euro; maar voor die prijs heeft haar gezin een menswaardig onderdak. Langs een drukke straat in de Ethiopische hoofdstad runt ze een kleine bakkerij, vanuit een zeecontainer die ze kreeg van de overheid. De radio galmt vrolijk. Elke ochtend bakt ze brood, verkoopt die aan voorbijgangers en inmiddels ook aan bedrijven. Af en toe helpt haar dochter mee met de administratie – want die heeft leren rekenen op school.
Als een koningin
Wat er echt veranderde, is Hanna’s identiteit. “Ik word weer gezien als mens”, zegt ze. “Mijn leven doet ertoe.” Als mensen haar vragen hoe dit mogelijk is, antwoordt ze zonder aarzelen: “Dit komt door God. Hij gaf mij nieuwe kansen.” Hanna glimlacht. “Ik krijg weer respect. Soms voelt het zelfs alsof ik een koningin ben. God zij dank!”